စနစ္တက်ပညာေရးအုတ္ျမစ္ မွသည္ ႏိုင္ငံေတာ္ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္မႈ ဆီသို႔

          ပညာေရးဟူသည္ မိဘ၊ ဆရာႏွင့္ ႏိုင္ငံေတာ္ အစိုးရတို႔ ပူးေပါင္းကာ အနာဂတ္မ်ဳိးဆက္သစ္ မ်ားအား မ်က္ေမွာက္ေခတ္ ႏွင့္ အနာဂတ္၏လိုအပ္ခ်က္၊ ေတာင္းဆိုခ်က္တို႔ကို ေလ့က်င့္ သင္ၾကား ျပဳစု ပ်ဳိးေထာင္ ေပးျခင္းျဖစ္သည္။ ပညာေရး၏ အဓိကတာဝန္မွာ လူသားတို႔အား ေလ့က်င့္ေပးရန္ျဖစ္သည္။

          ႏိုင္ငံတစ္တစ္ႏိုင္ငံ ဟန္ခ်က္ညီညီ ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္ေနျခင္း အလို႔ငွာ လိုအပ္ေသာလူတန္းစားမ်ဳိးစံု ျဖစ္လာေစရန္ ေလ့က်င့္ေပးရမည္။ ေလ့က်င့္ရာတြင္ စံစနစ္တက် ေလ့က်င့္ေပးရန္ လိုအပ္သည္။ ဆရာဝန္ေလာင္းတို႔အား ေဆးပညာေလ့လာေစလိုလွ်င္ ေလ့လာမႈကို လုပ္ေဆာင္ႏိုင္ေအာင္ ေထာက္ပံ့အားေပးထားသည့္ အသိဉာဏ္မ်ား ဦးစြာေမြးျမဴ ေလ့က်င့္ေပးရန္ လုိပါသည္။ အကယ္၍ ေဖာ္ျပပါအတိုင္း ေလ့က်င့္မေပးဘဲ ေဆးပညာကိုသာ တိုက္႐ိုက္ေလ့လာေစပါလွ်င္ ထိုသူသည္ ဆရာဝန္တစ္ေယာက္ ျဖစ္မလာဘဲ ေဆးပညာကို သိထားသူ တစ္ေယာက္သာ ျဖစ္လာပါလိမ့္မည္။ ဆရာဝန္တစ္ေယာက္ႏွင့္ ေဆးပညာကို သိထားသူတစ္ေယာက္ မတူညီပါ။ ေဆးပညာကို သိထားသူ တစ္ေယာက္သည္ ဆရာဝန္အျဖစ္ ျပဇာတ္က ပါလိမ့္မည္။ ျပဇာတ္ကရာတြင္ ဆရာဝန္အျဖစ္ တာဝန္က်သူသည္ ဆရာဝန္ကဲ့သို႔ ျပဳမႈေနေသာ္လည္း အမွန္တကယ္ ဆရာဝန္တစ္ေယာက္၏ တာဝန္ကို မထမ္းေဆာင္ႏိုင္ပါ။ ထိုနည္းတူ အင္ဂ်င္နီယာမ်ားကို လည္း ျပဇာတ္ကမည့္ အင္ဂ်င္နီယာမ်ား မျဖစ္ေအာင္ ေလ့က်င့္ေပးရန္လိုသည္။ ပညာရပ္ဆိုင္ရာ က႑အသီးသီးမွ ပညာရွင္မ်ားအားလံုးကိုလည္းျပဇာတ္ကမည့္ ပညာရွင္မ်ား မျဖစ္ရန္ အေရးႀကီးသလို ဆရာ၊ ဆရာမ တို႔သည္လည္း ျပဇာတ္ကမည့္သူမ်ား မျဖစ္ရန္ ပို၍ အေရးႀကီးပါသည္။ စနစ္တက် ေလ့က်င့္မႈမရွိ၍ က႑အသီးသီးတြင္ ျပဇာတ္ကၾကၿပီဆိုပါလွ်င္ ပံုသ႑ာန္ အားျဖင့္ျပည့္စံုေသာ္လည္း ႏိုင္ငံတစ္ခု လံုးေရွ႕သို႔ မေရြ႕ႏိုင္ေတာ့ပါ။

          လူမႈအဖြဲ႕အစည္း အလႊာအသီးသီးတြင္ မိမိတို႔ အလုပ္ခ်င္ဆံုးလုပ္ငန္းကို လုပ္ကိုင္ရင္း အတူအကြ ေအးခ်မ္းစြာ ေနထိုင္တတ္ေစရန္၊ ထိုလူ႔အဖြဲ႕အစည္းက လက္ခံထားေသာ စည္းကမ္း ဓေလ့ထံုးစံႏွင့္ ယဥ္ေက်းမႈေဘာင္မ်ား အတြင္း အျပန္အလွန္ အက်ိဳးျပဳေနတတ္ေစရန္ ေလ့က်င့္ေပးျခင္းသည္ ပညာေရး၏ရည္မွန္းခ်က္ ျဖစ္သည္။ အကယ္၍ ဤရည္မွန္းခ်က္ကို သတိမထား၍ျဖစ္ေစ၊ ေမ့ေလ်ာ့သြား၍ ျဖစ္ေစ၊ ဘာသာရပ္မ်ားကို အသံုးျပဳ၍ အသိဉာဏ္ကိုရင့္သန္ေအာင္ ေလ့က်င့္သင္ၾကားေပးရမည့္ အစား၊ လမ္းေခ်ာ္တိမ္းေစာင္းၿပီး ေလ့က်င့္ေပးရာတြင္ အသံုးျပဳေသာ အေၾကာင္းျပဳခ်က္ (Subject) မ်ားကို အာဂံုေဆာင္ အလြတ္က်က္မွတ္ကာ အမွတ္မ်ားမ်ားရၿပီး ဂုဏ္ထူးဟူေသာ မွားယြင္းသည့္ ဂုဏ္ျဒပ္ကို ဦးတည္ေလ့က်င့္လွ်င္ စာသင္သားတို႔၏ လိုအပ္ေသာ အသိဉာဏ္မ်ား မဖြံ႕ၿဖိဳးဘဲ အသိဉာဏ္မပါေသာ ပညာသိပုဂၢိဳလ္မ်ား ျဖစ္မွန္းမသိ ျဖစ္လာသည္။

          ေက်ာက္ေခတ္ကာလ ကတည္းကပင္ မိဘမ်ားက သားသမီးမ်ားကို ေလာကအလယ္တြင္ ရပ္တည္ေနႏိုင္ရန္ လိုအပ္ေသာ အတတ္ပညာ၊ အသိပညာမ်ားကို တိုက္႐ိုက္သင္ၾကား ေလ့က်င့္ ပ်ိဳးေထာင္ေပးျခင္းျဖင့္ ပညာအေမြ ေပးခဲ့ၾကသည္။ ေခတ္အဆက္ဆက္၌လည္း လိုအပ္ခ်က္ႏွင့္ ေတာင္းဆိုခ်က္မ်ား ေျပာင္းလဲခဲ့ၾကေသာ္လည္း မိဘမ်ားသည္ သားသမီးမ်ားအား ပညာအေမြေပးျခင္းကိုမူ ဆက္လက္ ေဆာင္ရြက္ခဲ့ၾကသည္။ သို႔ရာတြင္ ယေန႔ေခတ္ အခ်ိန္တြင္ အခ်ိဳ႕ေသာ မိဘမ်ားသည္ သားသမီးကို ေလ့က်င့္ သင္ၾကား ပ်ိဳးေထာင္ေပးရန္ ေမ့ေလ်ာ့ ပ်က္ကြက္ လာသည္ကိုလည္း ေတြ႕ရ တတ္သည္။ ေက်ာက္ေခတ္ကာလမွ စတင္၍ မိဘမ်ားသည္ မိသားစုတန္ဖိုး(Family Value)၊ မိသားစုယဥ္ေက်းမႈ (Family Calture) မ်ားအျပင္ ကိုးကြယ္ဆည္းကပ္ရာ ဘာသာေရး အသိအျမင္ (Religious Faith) မ်ားကို မွ်ေဝ သင္ၾကား ေလ့က်င့္ နာခံယူေစျခင္းမ်ားျဖင့္ ပညာအေမြကို လက္ဆင့္ကမ္းေပးခဲ့ၾကသည္၊ ကေလးငယ္မ်ားကို ေက်ာင္းသို႔ ပို႔ေပး႐ံုမွ်ျဖင့္ ေဖာ္ျပပါ အခ်က္မ်ားကို မတည္ေဆာက္ႏိုင္ပါ။ မိဘမ်ားက ကေလးငယ္မ်ားကို ေက်ာင္းသို႔ပို႔လႊတ္လိုက္ေသာ အခါ ဆရာမ်ား၏ မ႑ိဳင္ျပဳ တာဝန္မွာ ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူမ်ားကို ေလာကအလယ္တြင္ ရပ္တည္ရွင္သန္ႏိုင္ေစရန္ လိုအပ္ေသာ ႐ုပ္လကၡဏာ ႏွင့္ စိတ္လကၡဏာမ်ားကို စိတ္ႏွင့္႐ုပ္ အသီးသီးတြင္ ကိန္းေအာင္းသြားေအာင္ ေလ့က်င့္ေပးရန္ျဖစ္သည္။ ဆရာမ်ားသည္ ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူမ်ားအားလံုး အေျခခံသိထားရမည့္ အေျခခံသိမႈ (Core Knowledge) ႏွင့္ အဆင့္ျမင့္သိမႈ (Advance Knowledge) ကို အေၾကာင္းျပဳၿပီး ထပ္ဆင့္ပြားသိမႈ (Extended Knowledge) အတြက္ လိုအပ္သည့္ ႐ုပ္လကၡဏာ ႏွင့္ စိတ္လကၡဏာမ်ား အားလံုး ကိန္းေအာင္းလာေစရန္ အေျခခံအသိဉာဏ္မ်ားကို ဖြံၿဖိဳးေအာင္တည္ေဆာက္ေပးရသည္၊ ထိုမွတဆင့္ လူတိုင္းလူတိုင္း တြင္ Emotional Intelligence မ်ား ျဖစ္ထြန္းလာသည္ႏွင့္ အမွ် ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူမ်ားသည္ ေလာကအလယ္တြင္ ေအာင္ျမင္စြာ ရပ္တည္လာႏိုင္ၾကမည္ ျဖစ္သည္။

          ပညာေရးသည္ ေခတ္မ်ား၏ ေတာင္းဆိုခ်က္မ်ားအလိုက္ အမ်ိဳးမ်ိဳး ေျပာင္းလဲခဲ့သည္ကို ေတြ႕ရၿပီး ယေန႔ေခတ္တြင္ မိဘ၊ ဆရာ၊ ေက်ာင္းသား သံုးဦးသံုဖလွယ္သာမက မိဘ၊ ဆရာ၊ ေက်ာင္းသား ႏွင့္ ႏိုင္ငံေတာ္အစိုးရ မ်ားသည္ သီးသန္႔ေဆာင္ရြက္ ရမည့္ အေျခအေနတြင္ သီးသန္႔ေဆာင္ရြက္ရသည္လည္း ရွိသလို အတူတကြထိစပ္ ပူးေပါင္း၍လည္း ကေလးငယ္မ်ားကို ပညာအေမြ လက္ဆင့္ကမ္းေပးၾက ရပါမည္။ ႏိုင္ငံတစ္ခုကုိ စုစည္းအုပ္ခ်ဳပ္ေသာ ႏိုင္ငံေတာ္အစိုးရသည္ ၎ႏိုင္ငံတစ္ခုတြင္ မွီတင္းေနထိုင္ ၾကေသာ သူမ်ားကို ေစာင့္ေရွာက္ရန္ တာဝန္ယူထားသူမ်ား ျဖစ္သည္။ ေက်ာက္ေခတ္တြင္ မိဘမ်ားက အေျခအေနအရပ္ရပ္အတြက္ ပညာအေမြကို တိုက္႐ိုက္ လက္ဆင့္ကမ္းခဲ့ၾကေသာ္လည္း မ်က္ေမွာက္ေခတ္ အခ်ိန္တြင္ ႏိုင္ငံအသီးသီး၌ ႏိုင္ငံေတာ္အစိုးရက မိဘမ်ားကိုယ္စား ဆရာမ်ားမွတဆင့္ ပညာေရးကို ေလ့က်င့္ေပးၿပီး မ်ိဳးဆက္သစ္မ်ားကို ပ်ိဳးေထာင္ေပးရသည္။ ႏိုင္ငံေတာ္အစိုးရအေနျဖင့္ မ်ိဳးဆက္သစ္မ်ား ကို ပ်ိဳးေထာင္ေလ့က်င့္ရာတြင္ -

-       လူသားမ်ား၏ ေမြးရာပါ ဆႏၵအေလ်ာက္ျဖစ္လာသည္မ်ားကို လြပ္လပ္စြာျဖစ္လာေစျခင္းအလို႔ငွာ လမ္းေၾကာင္းမ်ားဖြင့္လွစ္ေပးရန္လိုအပ္သည္။ သို႔မွသာ က႑မ်ိဳးစံုတြင္ ကၽြမ္းက်င္ေသာပုဂၢိဳလ္မ်ား ေပၚထြန္းလာမည္။

-       တိုင္းသူျပည္သားအားလံုးတြင္ တူညီေသာ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္၊ အမ်ိဳးသားေရးစိတ္ဓါတ္၊ ႏိုင္ငံေရး အျမင္မ်ား ရွိေစရန္ ဆရာ၊ ဆရာမ မ်ားမွတဆင့္ ေလ့က်င့္ေပးရန္လိုသည္။ သို႔မွသာ စည္းလံုးညီညႊတ္မႈ အမွန္ကို ေဖာ္ေဆာင္ႏိုင္မည္။

-       တိုင္းသူျပည္သားအားလံုး တူညီေသာ စည္းကမ္းလိုက္နာမႈရွိေစရန္ ေလ့က်င့္ေပးရန္လိုသည္။ သို႔မွသာ တရားဥပေဒ စိုးမိုးၿပီး ရာဇဝတ္မႈ ေလ်ာ့နည္းပေပ်ာက္ကာ ျဗဟၼစိုရ္တရား ထြန္းကားသည့္ လူ႕ေဘာင္တစ္ခု တည္ေဆာက္ႏိုင္မည္။

ဤသို႔ အခ်က္မ်ားအေပၚတြင္ အေျချပဳ၍ လက္ေတြ႕က်က် ျဖစ္လာေစရန္ ေလ့က်င့္ပ်ိဳးေထာင္ေပးႏိုင္မည့္ နည္းလမ္္းမ်ားကို အသံုးျပဳလ်က္ ေလ့က်င့္ေပးႏိုင္မည့္ အေျခအေနေကာင္းမ်ားကို ႏိုင္ငံေတာ္အစိုးရက ဖန္တီးေပးႏိုင္ရမည္။ သင္ၾကားေလ့က်င့္မႈမ်ားကို ပံုမွန္စစ္ေဆး သံုးသပ္ေနရမည္ျဖစ္ၿပီး ဘြဲ႕ရ ပညာတတ္မ်ား သိပၸံႏွင့္ နည္းပညာ၊ ဝန္ေဆာင္မႈ၊ ကုန္ထုတ္လုပ္မႈ၊ က်န္းမာေရး၊ ကာကြယ္ေရး၊ ပညာေရး၊ လူမႈေရး၊ ႏိုင္ငံေရး၊ ဘာသားေရး အစရွိသည့္ သက္ဆိုင္ရာ က႑အသီးသီးသို႔ ရာခိုင္ႏႈန္း မည္မွ်စီးဆင္းဝင္ေရာက္လာေနသည္ ကိုလည္း စဥ္ဆက္မျပတ္ ေလ့လာၾကည့္႐ႈ စီစစ္ၿပီး က႑မ်ိဳးစံုတြင္ အင္အားေတာင့္တင္းလာေစရန္ ျဖည့္ဆည္းျခင္းျဖင့္ က႑အသီးသီးတြင္ အလုပ္လုပ္ႏိုင္ေသာ အသိဉာဏ္ ဖြံ႕ၿဖိဳးသည့္ အင္အားမ်ား ေတာင့္တင္းလာေသာအခါ ႏိုင္ငံေတာ္ တိုးတက္ဖြံ႕ၿဖိဳးမည္ျဖစ္သည္။ ေဖာ္ျပပါ က႑မ်ားအားလံုး ဟန္ခ်က္ညီညီ ေတာင့္တင္းခိုင္မာေနေစရန္ ႏိုင္ငံေတာ္ အစိုးရက အခါမလပ္ ေစာင့္ၾကည့္ၿပီး အေျခခံပညာ၊ အထက္တန္းပညာ ႏွင့္ အဆင့္ျမင့္ပညာ က႑မ်ားတြင္ အဆင့္အလိုက္ လိုအပ္ခ်က္မ်ားကို ျဖည့္ဆည္း ညိႇႏိႈင္း ျပဳျပင္မႈမ်ား ေဆာင္ရြက္ရမည္။ တိုင္းျပည္၏ ပညာတတ္ လိုအပ္ခ်က္ရွိေနသည့္ အားနည္းေနေသာ က႑မ်ားကို ထပ္မံအားျဖည့္ျခင္းျဖင့္ က႑မ်ိဳးစံု ဟန္ခ်က္ညီစြာ ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္ေနေစရန္ ႏိုင္ငံေတာ္ အစိုးက ေဆာင္ရြက္ရမည္။ မိဘမ်ားက လက္ဆင့္ကမ္းေပးလိုက္ေသာ မိသားစုတန္ဖိုး ႏွင့္ ယဥ္ေက်းမႈမ်ားအပါအဝင္ ပညာအေမြအားလံုးတို႔အျပင္ ဆရာမ်ားက ေလ့က်င့္ ေဖာ္ထုတ္ ေမြးဖြားေပးလိုက္ေသာ အသိဉာဏ္ဖြံ႕ၿဖိဳးမႈမ်ားႏွင့္ စိတ္ဓါတ္ေရးရာ အရည္အေသြးမ်ား၊ စံမ်ား၊ က်င့္ဝတ္ႏွင့္ က်င့္စဥ္မ်ား သာမက ေခတ္အဆက္ဆက္ ရာသက္ပန္ အသိဉာဏ္ရွိေသာ ႏိုင္ငံသားမ်ား စဥ္ဆက္မျပတ္ ဆက္လက္ ေမြးထုတ္ေပးႏိုင္ေစရန္ အေရးအႀကီး ဆံုးေသာ ဆရာမ်ား ေမြးထုတ္ေပးေရးကိုလည္း ႐ုပ္ဝတၳဳေရာ ေငြေၾကးပါ အရင္းျပဳ၍ ပံုမွန္ယႏၱရား ေရရွည္ရပ္တည္ လည္ပတ္ႏိုင္ရန္ အတြက္ ႏိုင္ငံေတာ္အစိုးရက တည္ေဆာက္ေပးရမည္။ အမွန္တကယ္ မွန္ကန္ေသာ ေလ့က်င့္သင္ၾကားမႈ မွသာ အမွန္တကယ္ အသိဉာဏ္ဖြံ႕ၿဖိဳးေသာ ႏိုင္ငံသားမ်ား ေပၚထြန္းလာမည္ ျဖစ္ပါသည္။

          ပညာေရးတိုးတက္ျမင့္မားမႈ မွသည္ ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူမ်ားအားလံုး အသိဉာဏ္အဆင့္ဆင့္ ဖြံ႕ၿဖိဳးၿပီး ႏိုင္ငံေတာ္အား အက်ိဳးျပဳႏိုင္သည့္ စိတ္ႏွင့္ ႐ုပ္လကၡဏာမ်ား ျဖစ္တည္လာကာ လူတိုင္းလူတိုင္း ခံစားမႈအသိဉာဏ္မ်ား (Emotional Intelligence) အားေကာင္းလာပါလွ်င္ ႏိုင္ငံသားမ်ားအားလံုး အေယာက္စီတိုင္း၊ အေယာက္စီတိုင္း အလုပ္လုပ္ႏိုင္ေသာ စြမ္းရည္ေၾကာင့္ က႑အသီးသီးတြင္ တိုးတက္ ျမင့္မားလာပါမည္။ တိုင္းျပည္၏ GDP သည္လည္း ပိုမိုတိုးတက္လာမည္ျဖစ္ၿပီး ႏိုင္ငံေတာ္အစိုးရ၏ ဝါယမအား ႏိုင္ငံသားတို႔၏ စြမ္းအား ေပါင္းစည္းလွ်င္ ႏိုင္ငံေတာ္သည္ အရွိန္အဟုန္ျဖင့္ ေရွ႕သို႔ ေရြ႕လ်ားတိုးတက္မည္မွာ ေျမႀကီးလက္ခတ္မလြဲပင္ ျဖစ္ပါသည္။

(Ref:   "Modern Education Outlook & Character Education" by ILBC)

ေအာင္ကိုဦး(UMK)

Be the Best !

Share on Google Plus

About Aung Ko Oo

This is a short description in the author block about the author. You edit it by entering text in the "Biographical Info" field in the user admin panel.